Belki birçoğumuz ekran başında, o eski tarih kitaplarındaki gibi devasa orduların karşı karşıya gelmesini bekliyor "III. Dünya Savaşı" demek için. Ama yanılıyoruz. O savaş çoktan başladı ve biz tam ortasındayız.
Bu savaşın cepheleri artık sadece sınır boyları değil; mutfaktaki ekmeğin fiyatı, limandaki konteynerin navlun bedeli ve en acısı da ekranlarda izleyip geçtiğimiz o "insanlık dramlarıdır."
Sessizliğin Silahı: Coğrafi Vicdan
Dünya ikiye bölünmüş durumda. Bir yanda modern şehirlerin sessizliği, diğer yanda alevler içindeki yıkım... İran’da bir genç yaşam hakkı için haykırırken sustuğumuzda, Afrika’da maden savaşlarında binlerce çocuk toprağa düşerken başımızı çevirdiğimizde; aslında bu küresel savaşın birer mevzisi haline geliyoruz. Batı’da bir cam kırılsa dünyayı ayağa kaldıran o "seçici vicdan", dünyanın geri kalanındaki katliamları sadece birer istatistik olarak sunuyor.
Bu, modern dünyanın en sinsi silahıdır: Duyarsızlaştırma
Savaş Artık Sadece Tankla Değil, Sessizlikle Yapılıyor
Eskiden savaşlar ilan edilirdi; şimdi ise "izlettiriliyor." Hem de bir aksiyon filmi veya derbiy bir maç izler gibi izlettiriyorlar bütün dünyaya. Afrika’nın derinliklerinden gelen feryatlar, küresel ekonomik güçlerin çıkarları arasında boğulup gidiyor. Gazeteci gözüyle baktığımızda görüyoruz ki; bir yanda yükselen navlun fiyatları ve lojistik krizlerle ekonomik bir savaş sürerken, diğer yanda "bana dokunmayan yılan bin yaşasın" diyerek izlediğimiz o insani yıkım, geleceğimizin karanlığını hazırlıyor.
"Bir yerdeki adaletsizlik, her yerdeki adalet için bir tehdittir." Martin Luther King
Eğer bir çocuğun ölümü, pasaportunun rengine veya yaşadığı toprağın yer altı kaynaklarına göre içimizi sızlatıyorsa, biz bu savaşı çoktan kaybetmişiz demektir. Unutmayın; III. Dünya Savaşı'nın en büyük bombası cepheye değil, insanlık onuruna ve vicdanına atıldı. Şimdi sormak lazım: Biz bu savaşın neresindeyiz? Sadece izleyen mi, yoksa haksızlığa karşı ses çıkaran mı?