Haber Ara

Milyonlarca haber arasında ara

Gaziantep’te Yeni Nikah Komedisi; Geniş Açıların Almadığı Şahitler Ordusu

Paylaş:
N

Gaziantep’te son dönemde düğünler, nikah töreninden çıkıp adeta "Birleşmiş Milletler Genel Kurulu" veya "Geniş Katılımlı İstişare Kurulu Toplantısı"na dönüşmüş durumda. Sahnede yer kapma yarışları, birbirinin omzuna basanlar ve nikah defterine ek kağıtlar bantlama devri...

Geniş Açıya Sığmayan Kalabalıklar ve "41 Kere Maşallah" Krizi

Artık hangi objektifi, hangi geniş açıyı kullanırsanız kullanın, nikah masasındaki o devasa şahit ordusunu kareye sığdırmak imkansız. Nikah memuru mikrofonu eline alıp şahitleri tek tek çağırmaya başlıyor: 10, 20, 30, 40, 50, 60.. 41 kere maşallah, sayı durmaksızın artıyor!

Sahnede şahitler yayılıyor da yayılıyor; masanın etrafında adeta bir kabile meclisi kuruluyor. İtiş kakış, "Ben de şahidim!" çığlıkları arasında imzayı atacak defterin yeri kalmıyor. Sanki arkaya ne kadar çok protokol ismi, eş-dost yığılırsa evlilik o kadar uluslararası garantiye alınacak!

İşte tam bu noktada insana sormak gerekmiyor mu: Ey düğün sahipleri, amacınız nedir? Neyi kanıtlamaya çalışıyorsunuz? 40-50 şahitli bir nikah kıyılınca evlilik daha mı sağlam oluyor? Bu gösteriş, bu kalabalık sevdası neden?

İşin bir de hukuki ve trajikomik boyutu var tabii: O deftere imza atanların nüfus bilgileri, kimlikleri nerede? Normalde nikah öncesi şahitlerin kimlik bilgileri kütüğe işlenir, resmi geçerliliği olur. Spontane şekilde "Hadi sen de çık!" diye sahneye davet edilen o 40-50 kişilik ordunun nüfus bilgilerinin işlendiği falan yok. Bana göre o nikah sayfasının hukuki açıdan da resmi bir geçerliliğinin olmaması lazım! O defter artık resmi evrak değil, hatıra defterine döndü.

Ancak madalyonun bir de küskünler bacağı var: Salonda çağrılmayanlar anında gönül koyuyor. Mahalle muhtarından tutun da uzaktan akrabaya kadar herkes "Ulan sahneye çıkmayan bir ben kaldım, bu adamlar bizi niye unutur?" diye içten içe kuruntuya giriyor.

Hatta o salonda sahneye davet edilmeyen, protokolün en arka sıralarında unutulmuş o sitemkar konuk, düğün sahibine bizzat içinden veya gıyabında şu Antep gerçeğiyle patlıyor:

"Bre kardıştım, sen bizi ne sandın? Protokolün en önünü kabile meclisine çevirdin ama sıra bize gelince unuttun! Ee, 'Ya sen kimsin? Anan soğan, baban sarımsak!' diyerek bizi arkada bıraktın ama elbet bunun hesabını sandıkta... pardon, sokakta sorarız!"

İşte işi daha da ileri götürüp, sahneye çağrılmadığı için alenen darılan, "Madem beni şahit yazmadınız, o zaman benden de bu kadar!" diyerek takısını cebine atıp sessizce salonu terk eden trajikomik protokollere bile şahit oluyoruz. Kimse kırılsın istemiyor derken, bu sefer de çağrılmayanlar ordusu cephe alıyor!

O Örnek Düğün: Bir Asalet ve Zarafet Dersi

İşte tam bu şahit enflasyonunun, hukuki boşlukların ve tribün tavan yaptığı ortamda, geçtiğimiz yıl şehrimizde gerçekleşen büyük bir düğün töreni adeta çölde vaha gibi yetişti. Türkiye’nin dört bir yanından siyasetin en önde gelen isimleri, bakanlar, milletvekilleri, valiler, belediye başkanları... Yani pırıl pırıl, kudretli bir protokol yığını o salondaydı.

Peki sahnede ne oldu? O devasa güç gösterisinin, unvanların ve "beni niye çağırmadılar" krizlerinin ortasında sahneye kimler çıktı? Sadece kızın amcası ve damadın dedesi! Tabii ki dönemin ilgili kabine üyelerinden biri ile nikahı kıyan büyükşehir belediye başkanı da o zarif tablonun şerefli isimleri olarak yerini aldı.

İşte asıl nikahtan, köklere sadakatten ve samimiyetten anlaşılan budur. O deftere ek yapraklar yapıştırmaya gerek kalmadan, özüne dönen o pırıl pırıl tablo herkese ders olmalı. Şahit ordularına, "beni niye çağırmadılar" küskünlüklerine ve o boş gösterişlere inat; iki amcanın (ve damadın dedesinin) ile o samimi protokolün duruşu hepimize iyi geldi! Artık bu şahit sevdasından, bu gösteriş tiyatrosundan vazgeçmenin zamanı gelmedi mi?

Yorumlar
0 yorum
Yorumlarınız editör onayından sonra yayına alınır.
Bu makalaya henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.
WhatsApp
İhbar Hattı